Wybuchy wulkanów cechują się przede wszystkim zróżnicowanym przebiegiem erupcji. Zależy on głównie od samego składu law:

1. kwaśne - duża lepkość, słaba płynność, trudno topliwość, duża zawartość krzemionki;

2. zasadowe - ciężka, niska lepkość, dosyć płynna, łatwa topliwość, duża zawartość magnezu i żelaza;

3. obojętne – pośrednie poprzednim dwóm.

Najspokojniejszym przebiegiem procesu erupcji charakteryzują się głównie wulkany, które dostarczają lawy zasadowej. Wylewy tego typu law trwają najczęściej do kilku miesięcy. W przerwach pomiędzy owymi erupcjami krater często bywa przepełniony lawą. Głównym przedstawicielem tej grupy wulkanów jest Kilauea na Hawajach. Zbliżony typ erupcji przejawia również Stromboli na Wyspach Liparyjskich i czasami Wezuwiusz. Niekiedy erupcje występują bez jakichkolwiek objawów zapowiadających, na przykład Wezuwiusz w 1872 r., Manam, Nowa Gwinea, w 1996 r. Najczęściej jednak są one poprzedzone zwykłymi, typowymi objawami:

1. regionalnymi wstrząsami sejsmicznymi,

2. spontanicznym nasileniem ekshalacji,

3. szybkim wzrostem temperatury gruntu w pobliżu wulkanu,

4. a także pęcznieniem budowli wulkanicznych.